Van ritueel naar persoonlijke kunst
In oude culturen hadden tatoeages vaak een sociale of spirituele functie. Polynesische tradities verbonden patronen en plaatsing aan familie, moed en belangrijke levensfasen. Ook in andere delen van de wereld werd huidmarkering gebruikt voor identiteit, bescherming en ritueel.
Zeelieden en de Europese beeldtaal
Europese zeelieden namen tattoo-gebruiken en motieven mee terug van hun reizen. Ankers, zwaluwen, harten en schepen werden herkenbare symbolen voor afstand, trouw, verlies en thuiskomst. Daaruit groeide veel van wat we nu oldschool noemen.
Van subcultuur naar studio
Lang bleef tatoeëren verbonden aan zeelieden, militairen en subculturen. Inmiddels is het vak breed en technisch verfijnd. Fine line, realisme, newschool en abstract werk bestaan naast traditionele stijlen. Wat gelijk bleef: een tattoo kan decoratie zijn, maar draagt vaak een persoonlijk verhaal dat nergens anders precies zo bestaat.